Brabant wapent zich tegen de economische crisis. Als provincie hebben we veel geld vrijgemaakt om de gevolgen van de crisis te beperken. Dat kon alleen in de wetenschap dat de Brabantse samenleving ook zelf de handschoen oppakt, in beweging komt en van de nood een deugd weet te maken.

 

Op 3 november zat ik voor de eerste keer een vergadering voor van Pact Brabant. Het was bijzonder te ervaren hoe eensgezind werkgevers, werknemers en vertegenwoordigers van het onderwijs en overheden aan tafel zitten. Allemaal willen ze vanuit hun eigen verantwoordelijkheid de Brabantse arbeidsmarkt in beweging houden.

 

In alle Brabantse regio’s zijn nu Servicepunten Leren en Werken actief die werkgevers, werkenden en werkzoekenden helpen bij het vinden van de juiste scholingsmogelijkheden. Tegelijk ondersteunen de HRM-servicecentra werkgevers bij het vinden van mogelijkheden om hun personeel optimaal te laten functioneren.

 

Extra aandacht gaat uit naar de jeugd. Onder het motto ‘Zonder jeugd geen Brabant’ hebben deze zomer alle partijen afspraken gemaakt om de snelle toename van de jeugdwerkloosheid een halt toe te roepen. Juist nu gaat het erom schoolverlaters en werkzoekende jongeren ‘fit’ te houden, opdat ze klaar staan zodra de economie weer opleeft.

 

De onderwijsinstellingen ten slotte zijn druk bezig hun programma’s onder de loep te nemen. Want we hebben zeker in de toekomst goed geschoolde jongeren nodig. Vernieuwingen in de opleidingen zijn nodig om de interesse van jongeren te wekken en gedurende de rit ook vast te houden.

 

Al deze initiatieven kunnen alleen gedijen omdat de verantwoordelijke partijen elkaar in deze provincie al langer gevonden hebben. Samen werken ze niet alleen aan een gezonde, flexibele arbeidsmarkt, maar ook aan een leefbare en zorgzame samenleving.

 

Professor Wilthagen heeft die aanpak gevangen in het begrip ‘flexicurity’. Ik denk dat deze dubbelstrategie van flexibiliteit én zekerheid wonderwel past bij deze provincie. Bij Brabant, waar de mensen nog mensen zijn.